Kochani wczasowicze... czego i wam życzę

Moi mali przyjaciele!

Spotykamy się jak zwykle co tydzien w tym miejscu (tak, niektorzy częściej - widzę że mały Antoś się wychyla z ławki, zaniepokojony czy aby nie zapomniałem o jego prawie codziennych wizytach tutaj. Nie, nie zapomniałem. Antosiu, Agatko, i inni bądźcie spokojni. Wszystkie wasze chwile tutaj są zapisane w specjalnej więlkiej Księdze w której życie każdego z nas jest osobnym rozdziałem).

Kochane dzieci, drodzy rodzice! Żyjemy w coraz bardziej zwariowanym świecie, w którym jedynym ratunkiem na codzienne szalone życiowe wyścigi są czasy jak ten - czas oczekiwania, nadziei, wyciszenia. Każda podniosła chwila wymaga odpowiedniego przygotowania: przygotowujemy się na przyjęcie urodzinowe, przygotowania do uroczystego niedzielnego obiadu trwają również długo. Przypomnijcie sobie, jak ile czasu przygotywaliście się by stanąć tutaj pierwszy raz z pełną świadomością uczestnictwa w tej uroczystości. Ale czymże jest nawet najważniejsza uroczystość w życiu wobec cudu na który właśnie czekamy? Cudu, który odmienił życie miliardów ludzi na całym świecie przez całe wieki, który przywrócił światu nadzieję? Cudu, który dzieje się co roku, a mimo to za każdym razem przygotowujemy się do niego? Otóż ja wam mówię: jakiejż łaski doznajemy przez możliwość uczestnictwa w tym cudzie! Jak nieszczęśliwi są ci którzy tej łaski nie mają! Z róznych względów, czy to zbłądzili z jedynej Ścieżki Prawdy czy też nie mieli szansy jeszcze jej poznać. Pomyślmy ciepło o jednych i drugich, oby nasze prośby zostały wysluchane i wszyscy oni zgromadzili się pod największym Ołtarzem Świata w oczekiwaniu na cud.

studencka śniadanioobiadokolacja

kupiłem sobie górskie buciki za ostatnie pieniądze ;) dzięki temu już do konca miesiąca moje kanapki będą wyglądac mniej więcej tak

 

łan łik bihajnd

Tydzień wielkiego postu blogowego za mną, choć to Adwent właściwie. Szalony tydzień i senny zarazem. Pokonałem przenoszenie stronki DPS na nowy serwer mimo wykrzaczenia się neostrady i kilku ton mięsa którymi zarzuciłem i Neo i całą Tepsę. Uzyskałem zaskakująco wysoki wynik egzaminu połówkowego z ekonimiki, zacząłem nowy projekt zimowy dla klienta i wyspałem się w końcu. Zarzuty Grzegorza że ostatnimi czasy sypiam częściej i dłużej, a tym samym podejrzenia o jakieś związki z gatunkiem niedźwiedzi są bezpodstawne i śmieszne. Ale skoro ktoś wita się z Orfeuszem zanim zjem kolację o północy to nie może wiedzieć o której się kładę.

Ach tak, były mikołajki. Widać jeszcze pozostałości: papierek po czekoladowym smakołyku od Smoły i siniak po prezencie od Grzegorza. Nie dałem wprawdzie sobie dziś zrobić prezentu bonusowego, (Grzegorz usiłował wylać mi zupę) ale czuję w koniuszkach palców że mikołajkowe i po-mikołajkowe obdarowywanie się nie zakończyło. Jaki on hojny. Może jutro spróbuje mnie zasztyletować widelcem...

Dopadł mnie czas podłego jesiennego nastroju. Ogromny, parujący dół z wapnem w którym zgryźliwość ściga się ze skisłością humoru aby dobić resztki optymizmu tlącego się w zakamarkach. Napierające zewsząd skomasowane siły zła i beznadziei pod wspólnym obdartym sztandarem Pluchy Krakowskiej. Walczyłem już z nimi bronią potężną acz zdradliwą, płatkami czekoladowymi. Sromotnie poległy jednak, podobnie jak każda inna wypróbowana czekoladowa oręż. Nie tędy droga. Prawdziwe zbawienie nadeszło z Olsztyna, Warszawy, Torunia, Gdańska, Poznania i Krakowa. Akt kapitulacji siły zła podpisały dziś, po akcji dywersyjnej Łucji od Nożyc. Pozbywając się części z trudem hodowanej fryzury poczułem jak wracają siły witalne, a złośliwy diabeł jesienny chichocze z coraz mniejszą złośliwością. Ucichł już teraz zupełnie. Viva la L'Oreal?

Oj czysta wódka :>

Padł serwer - tyle wiadomo. Ile rzeczy można zrobić kiedy jest się offline! Gdyby przeciągnęło się to do weekendu z nudów przemalowałbym pokój i wydziergał kaszubskie wzory na zasłonach.

Ostatnia padaczka serwera zapaliła światełko ostrzegawcze we wszystkich pokojach w których ktokolwiek ma cokolwiek wspólnego z zerojedynkowymi dobrami zgromadzonymi na przepastnych kontach.. toteż kopiuję stronę wydziałową na własny dysk... nie zaszkodzi w każdym razie.

Zdarzyła się wczoraj imprezownia na ul.Lea, z odpowiednią dla wieku i statusu studenta ilością etanolu, czipsów, paluszków i karaoke. Zabawa przednia, szczególnie że lanie wosku ujawniło skrzętnie skrywane od dawna przed resztą przyjaciół marzenia i plany na przyszłość. Mój wosk zastygł w kształcie serducha, co tylko potwierdza że dbam o zdrowie i jak ognia unikam cholesterolu. Smoła nieco przeraził się wróżbą, kiedy wyszło na jaw że w woskowym koszyku na woskowym osiołku jest świeżo narodzone woskowe dziecię (owo woskowe dziecię to naturalnie efekt lania wosku przez Justynę). Krzysztof z radością przyjął wywróżony symbol funta (zawsze podejrzewałem go o konszachty z zachodnią walutą) a wrożba Grzegorza okazała się tak trudna do zinterpretowania jak (zazwyczaj) zachowanie właściciela.

Nadszedł później czas radosnych śpiewów, jak zwykle o północy. Podejrzewam, że autorskie wykonanie "Barki" na modłę rockowych standardów niekoniecznie musiało się podobać moherowym sąsiadkom. "Barka" zabrzmiała też raz jeszcze, w drodze powrotnej. To był dobry dzień.